Sept. 25, 2005, 4:30 pm the exact date and time… the day that i left the convent and go back to the cruel world… the real world… it’s been a year. I experienced different joys, sorrow, struggles and success. But i never felt that i am alone… i always walk with God and the people that he send to me, to be my companion. My family and friends who is always there to understand and support me… sa lahat ng kakulitan, tigas ng ulo at sa mood swings ko. Lalong lalo na sa mga pinagdadaanan ko…. Thank you!

One year and it’s seems that is so long… parang ang tagal ko ng nagtatanong kung saan ba talaga ako? One year… at magulo pa rin ang utak ko.. maybe becase in one year… sinasara ko din ang puso ko… natatakot masaktan ulit… natatakot magbigay ng sarili.. dahil hindi ganun kadali ang gawin ito. Isang taon… at marami rin akong pangarap na binubuo at nabubuo.. pero bakit may kulang? Bakit hindi ako ganon kasaya? Bakit may hinahanap ang puso ko na hindi ko makita?

Maaring sa ibang tao… ang isang taon ay matagal na para malaman nila kung saan nga ba sila… pero para sa akin… ang isang taong nagdaan ay sapat lang para harapin ko ang mga bagay na pilit kong tinakasan noon… at ngayon na unti-unti ko na siyang nahaharap at naaayos…. hahayaan ko na lang ulit na ang Diyos ang humawak ng orasa at panahon ko… ng schedules ko… and let it happen IN HIS TIME.

Marami pang puwedeng mangyari… marami pang saya at lungkot ang pagdadaanan ko sa paglalakbay ko. Maybe in one point i will stumble again and fall… but then like before.. i will STAND again… learn fromy my mistakes and start another day. With a new hope and faith that i can make it.. because God is with me… and you guys… my Family and friends around me.